De Middelmaat imiteert

De middelmatigen onder ons, de intellectueel niet hoogstaanden, de niet hoogvliegers, kennen allemaal het nummer Survival van gitaarbandje Muse. Het schijnt aan één stuk door voor de Olympische Spelen gedraaid te zijn, zou door de Muse(kanten) bedacht zijn met de Olympische Spelen in gedachten en zou over absolute toewijding en onversneden wilskracht om te winnen gaan.

Niets is minder waar. De middelmatige muzikanten van Muse zaten op de bank 'Doomsday Preppers' van Discovery Channel te kijken en schreven Survival over de knotsgekke malloten die denken dat de wereld binnenkort zal vergaan. Dat doemdenken leverde Muse inspiratie voor een nummertje dramatiek, zeker wanneer je dat koppelt aan de Laibach bombastiek die ze in Survival tentoon spreiden. Jawel, Laibach! Het gehele nummer komt zo uit de koker van de Ljubljana band, die zelf alles bij elkaar gestolen heeft.

Natuurlijk is er verschil tussen het edele jatwerk van Laibach en het schaamteloze geïmiteer van Muse. De laatsten zijn middelmatig, terwijl Laibach daar ver bovenuit stijgt. Verschil moet er nu eenmaal zijn.

Ziedaar dus het verschil tussen kunst en crap, Laibach en Muse. Tussen stelen en imiteren.
 

Artistisch vandaal

Das Parool bericht over de voortdurende sage van de vandaal die kunstenaar is:

 

De politie heeft maandagavond in het zuiden van Groot-Brittannië een man aangehouden die ervan wordt verdacht een belangrijk schilderij in het Londense museum Tate Modern te hebben beklad.

De verdachte, Vladimir Umanets, had eerder op de dag al toegegeven dat hij degene was die zondag met zwarte inkt had geschreven op een schilderij van de Amerikaanse schilder van Letse afkomst, Mark Rothko. 'Het was een artistiek statement', zei de 26-jarige man maandag. 'Het gaat erom de perceptie van dingen te veranderen voor het publiek.'

Het schilderij dat hij besmeurde, was Rothko's doek Black on Maroon uit 1958. Het is een van de iconen van het abstracte expressionisme, speciaal gemaakt voor een restaurant in New York. De schilder gebruikte destijds sombere kleuren, volgens sommigen omdat hij de eetlust wilde bederven van de gasten in het restaurant.
 

Ha! Ironie. Eetlust bedervende schilderkunst. Was het gehele 'abstract expressionisme' soms alleen maar bedoeld om de eetlust van de mensheid te bederven? Das dan gelukt. Missie geslaagd Rothko. En nu naar de vuilnisbelt met die rotzooi.

Rothko, de meesteroplichter, update

Hoe graag ik hier ook zou willen schrijven dat Rothko toegegeven heeft een oplichter te zijn, en geen kunstenmaker, helaas, het komt er niet van.

Wel interessant is, dat de vernieler van zijn werk afgelopen in het (of 'de'?) Tate, een artistiek statement heeft willen maken. Hoer A!

Was het wellicht Cultuur Vandaahl, die de grote ijzige Noordzee overstak en met volvarend beleid de abstracte meuk in Engelland aanviel? Helaas, ook al niet. Het betrof medestander van Vandaahl en Dadaist/Surrealist/Duchampist Vladimir Umanets.

Het Parool (is het 'de Het Parool'?):

De man die zondag een belangrijk schilderij besmeurde in het Londense museum Tate Modern, vindt zijn actie kunstzinnig. 'Het was een artistieke statement', zei de man maandag. 'Het gaat erom de perceptie van dingen te veranderen voor het publiek.'

Hij meent dat het zeer creatief is om de moderne kunst achter zich te laten.

De man, Vladimir Umanets, had met zwarte inkt geschreven op een schilderij van de Amerikaanse schilder van Letse afkomst Mark Rothko. Hij schreef 'VladimirUmanets'12, a potential piece of yellowism.' Met yellowisme bedoelt hij dat de context van kunstwerken al kunst is.

De dader zegt aanhanger te zijn van de Franse kunstenaar Marcel Duchamp (1887 - 1968). Die was de eerste die een gewoon voorwerp exposeerde als kunst, waaronder een urinoir.

Hij beseft dat de politie hem op enig moment komt arresteren, zei hij. Het schilderij dat hij besmeurde, was Rothko's doek Black on Maroon uit 1958. Het is een van de iconen van het abstracte expressionisme, speciaal gemaakt voor een restaurant in New York. De schilder gebruikte destijds sombere kleuren, volgens sommigen omdat hij de eetlust wilde bederven van de gasten in het restaurant.

Het museum in Londen gaat het schilderij herstellen.
 

Hoer A Umanets!
 

Rothko, de meesteroplichter

In het Parool het volgende bericht:

Een bezoeker heeft zondag in het populaire Londense Tate Modern museum een doek van de beroemde 20ste-eeuwse abstracte expressionist Mark Rothko beschadigd. Dat schrijft de krant Independent on Sunday.

Volgens een getuige stapte de man kalmpjes op het doek af, haalde hij een zwarte markeerstift tevoorschijn en krabbelde hij wat onderaan het schilderij. De man, een blanke twintiger, wist te ontkomen.

Het doek in kwestie is 'Black on Maroon' uit 1958. Het werk werd door de Russisch-Amerikaanse kunstenaar aan Tate geschonken. Het schilderij heeft een geschatte waarde van enkele tientallen miljoenen euro.

'Black on Maroon' maakte deel uit van een reeks die Rothko maakte in opdracht van het toen in het Seagram-gebouw in New York gevestigde Four Seasons Restaurant. Rothko voerde de opdracht uit, maar bedacht zich later, vermoedelijk omdat hij niet wilde dat zijn werken louter achtergrond zouden worden voor diners van rijke zakenlui.
 

En als je het doek ziet, bekruipt je het gevoel dat Rothko een meesteroplichter was, die argeloze 'kunstliefhebbers' het geld uit de zak wist te kloppen met niet meer dan enkele meters doek, wat bruine en zwarte verf en totaal geen talent voor kunst. 

kunsternaars

Kunsternaars, een typo(?) met mogelijkheden.

Google zegt: Bedoelde u: kunstenaars

Nee, ik bedoelde kunsternaars. En dat levert zo'n slordige 5000 verwijzingen op. Gaat dat zien!

Ik denk dat het woord mogelijk samengesteld is uit naars en kun (van kunnen) en ster, maar de betekenis ontgaat mij volkomen. Kunnen sterren naar zijn? Wellicht iets met de oude wijsheden (ahem) van de astrologie te maken?

Vandahl ontdekt een broddelaar

In de Groene Amsterdammer een stuk over iets wat wel interessant lijkt. Maar de Groene kost geld, en dat heeft Cultuur Vandahl niet.

Daarom maar de gratis RSS feeds nagekeken, en daar het opmerkelijke bericht dat een beveiliger aan de Universiteit aldaar in Nijmegen een lap papier van 12 meter heeft weggegooid. 'Hoezo is dit nieuws (?)' vraagt iedereen zich af. Wel, het schijnt een kunstwerk te zijn geweest. 'Maar kunst impliceert toch kunde, Vandahl?' Zo vroeg mij een oud dametje. 'Ja oude dame, kunst impliceert inderdaad dat je iets moet kunnen.' 'En kon deze kunstenaar wat?' Werd mij gesteld door de menigte die zich om mij heen verzamelde. 'Nee, dat kon hij niet', antwoordde ik vol disdain.

Het bewijs is hier te vinden, maar men mag mij ook op het woord geloven, of op mijn mooie blauwe ogen.

Peter Otto is geen kunstenaar, om de simpele reden dat zelfs een beveiliger nog kan zien dat de man niet kan tekenen, noch schilderen. Kunst is aan hem verspild. Hij mag broddelaar heten, of froebelaar.

Vandahl looft een beloning uit aan alle beveiligers: ruk de rotzooi van de muren in het gebouw waar jullie werken en smijt het in de afvalcontainer. Niemand gaat het missen en je maakt er één simpele ziel (Vandahl) blij mee.

Zij die dit willen doen, krijgen van Robotklauw een gesigneerd kunstwerk (in Tiff over de mail; nog wel effe uitprinten).

Wikipedia over kunst (probeer zonder lachen te lezen)

Naast het feit dat wikipedia zich als informatiebron vergaloppeert en dat z'n medewerkers totalitaire fascisten zijn, bestaat de inhoud uit een hoop geneuzel zonder echte diepgang of waarde. Alleen consensus van wikipedia moderators schijnt te gelden.

Ik noemde al de bronloze definitie van kunst. Lezen we verder in dat artikel dan komen we lachwekkende gemeenplaatsen tegen, naast ondoordachte onzin.

Enkele voorbeelden, waarbij Vandahl Robotklauw om advies gevraagd heeft (immers, is hij kunstenmaker):

Eén kenmerk hebben alle kunstwerken gemeen, of het nu een schilderij is, een theaterstuk of literatuur: kunst bezit een bepaald patroon, een bepaald ontwerp. De kunstenaar heeft het op zorgvuldige wijze gecomponeerd.

Robotklauw heeft heel wat kunst laten ontstaan, zonder deze ‘zorvuldig te componeren’.

Kunst wordt pas kunst op het moment dat het wordt waargenomen

Huh? Robotklauw weet dat er kunstenaars zijn die kunst maken, ook al heeft hij het nog nooit gezien. Het woord ‘kunst’ en het begrip ‘afgebeelde kunst’ worden hier door elkaar gehaald.

Kunst is dat wat gemaakt is met de vooropstaande bedoeling (één of meer van) de menselijke zintuigen én de menselijke geest te prikkelen

Het ontbreken van definities voor de rest van de woorden in deze definitie, maakt deze definitie tot een waardeloze. Wat is de vooropstaande bedoeling precies? Alle zintuigen, of slechts enkele? Wat is de menselijke geest? Vragen, maar geen antwoorden.

Een hele dwaze passage, waarvan de bedoeling begrepen wordt, maar waarbij de schrijver oorzaak en gevolg uit het oog verliest: "Soms kan iets wat oorspronkelijk niet gemaakt is als kunstwerk tot kunst worden verheven, zoals het blik tomatensoep van Andy Warhol. Het voorwerp verliest op dat moment zijn oorspronkelijke bedoeling en krijgt de nieuwe bedoeling om de menselijke geest te prikkelen, en wordt zo "Kunst"."

Het blik soep werd niet tot kunst, maar de afbeelding die Warhol ervan maakte werd tot kunst (niet volgens Robotklauw). Het begin van de zin ‘iets dat oorspronkelijk niet als kunstwerk gemaakt is’ slaat op ‘het blik tomatensoep van Andy Warhol’, en dat was nu oorspronkelijk wél als kunstwerk gemaakt!